නුඹටයි මේ ආරධනා.........

සොඳුරු වස්සානය ඇවිදින්
ඉරි තැලුණු සිත් මලෙට
කරයි නෙතු අගින් ආරධනා...
සුරම්‍ය ආරධනා...

ගෙවුනු කඳුලැලි,
නැඟුනු හසරැලි,
කරයි නුඹ සිතට,
ප්‍රේම ආරධනා..

ගගන පුරා සරන්නට
වාරු දුන් පියාපතට..
ආල හිතක් පුරන්නට,
නුඹටයි මේ ආරධනා.........

නුඹ යන්න මේ කඳුලු මටම දී.....

සුවහසක් නෙතු මතම ඇඳී
සෙව් ඔබ මතක දසුන් රැඳි රැඳී
කප් සුවහසක් කල් ගෙවී පහන් වී
බැඳුනු සිත ඔබ රූ චායාව වෙතම බැඳී....

හැරයන්න හේතු නුඹ මා හටම දුනී
ගෙවී යන්න මේ කඳුලැල් බිඳි බිඳී
නෙතු අගින් තව එක් වරක් සිනා සී,
රැගෙන යන්න මතක සැමරුම් සුවඳ මට දී.....

එන්න එපා නුඹ මගෙ නෙතු තුලට සැලී
මේ හිත තහනම් නුඹට යළි යළී
සිනාසෙන්න එක් වරක් මතක මානයට වී
නුඹ යන්න මේ කඳුලු මටම දී.....

සොඳුරුයි මිහිරියේ....

වියපත් වෙලා.....
ආදරෙන් ළඟ උන්නු,
ජීවිතයම වියපත් වෙලා...
ගහ කොළ මල් මේ හැම දෙයක්ම,
වියපත් වෙලා..
අත් අල්ලන් නුඹත් එක්ක දොඩමළු වුනු,
මං මාවත් වියපත් වෙලා...
තාරුණ්්‍ය වියපත් වෙලා...
නුඹ වෙනුවෙන් අහිමි වුන කැදැල්ලත්
වියපත් වෙලා,,,
කාලෙකට පස්සේ නුඹ අවිදින්.....
දන්නවද ආයෙත්
ඉස්සරෝම දවස් වල වගේ
මට ආසයි මේ,
වියපත් මාවත් වල,
හිරිමල් නුඹේ අත් අල්ලන් අවිදින්න...
සත්තමයි
නුඹ ඉස්සර වගේම
සොඳුරුයි මිහිරියේ....

අවබෝදයෙන් යතාර්තය සොයන්න පුන්චි ඉඩක් හොයන ගමන් මේ...

අතොරක් නැති ජීවිත ප්‍රශ්න එක්ක හෙම්බත් වෙලා ඉන්න මිනිස්සුත් එක්ක ආයෙමත් ජීවිතේ යදින්න, මං ආයෙමත් සංක්‍රන්ති කාලයක් ගෙවනවා.

නොඉවසිල්ලකින් ජීවිතේ ගලාගෙන යනකොට ඊට අනුගත වෙලා ජීවිතේ විඳින්න ආයෙමත් මං ලෑස්ති වෙලා, ඒත් මේක විඳීමද විඳවීමද කියන්න නම් තවත් කාලයක් ගත වෙලා යාවී.

හැමදේකින්ම ඔත්පල වෙන දවසට ගෙනියන්න තියා හිත සනසගන්නවත් එකතු කරපු දෙයක් ජීවිතේ නෑ.

දුප්පතෙක් වගේ ඉපදුනාට දුප්පතෙක් වගේ මිය යන්න අපිට අයිතියක් නෑ කියල ඇහුවට කොහොමද ඒ වචන වලට පණ දෙන්නේ කියලා නිනව්වක් තවම නෑ.

අහිංසක මිනිස්සුන්ගේ කඳුලට සුසුමට සංවේදී වෙන්න තර්ජනය කරලා උගන්නපු ඔය හිත් කඳුලකට සංවේදී නොවන තරමටම වල් වැදිල කියලා, නොකියා හිටියට අපි හැමොම දන්නවා.

මේ දෙවල් වාචික අදහස් විදිහට එළි දක්වන්න විදිහක් නොවුනට උගන්නවපු දහසක් දෙනාගෙ ඇස් ඒවට උත්තර දේවී.

මනුස්සයෙක්ගෙ මූණ බලලා ආත්මයම කියවන්න හදපු කීප දෙනෙක් එක්ක ගිය මේ ගමන හරිම දුශ්කරයි, නැවතීමක් වුණා කියලා හිත සනස ගන්න හැදුවම විතරයි, ඒත් ඒ නිමේශයටවත් ඉඩක් නොතියා ආයෙමත් සුපුරුදු ජීවිතෙත් එක්ක පොර බදන්න වෙලා, අකමැතෙන් නෙමෙයි නොහැකියාව එක්ක තර්ක කරන්න අකමැත්තෙන්,

සෙනෙහසින් ළං වෙලා උන්නු මිනිස්සු නොකියම ජීවිතෙන් පළා යනකොට ජීවිතේට දැනෙන්නෙ පුදුම තනිකමක් , ඒ තනිකම මග හරින්න පුලුවන් හොඳම දේ තමයි සිතට දැනෙන දේ ඔහේ ගලායන්න ඉඩ දෙන එක.

Publish Post

අවබෝදයෙන් යතාර්තය සොයන්න පුන්චි ඉඩක් හොයන ගමන් මේ...

අරුමයද සංක්ශිප්තයද මේ,,,,,

නොලද නුඹ
හිමි කරගන්නට නොවුණි
සිතක් මගේ,
නොවිඳි සෙනෙහසට,
අරුමයක් නොවුණි මගේ...

විඳි සෙනෙහස බෝමැයි,
නුඹෙන්,
දයාබර නුඹ ,
දයාබරයි මහ මෙරක් වගේ
ළහිරු මලෙක සෙනෙහස,
නුඹයි...
ගෙන මා සිත
ගොසින් නුඹ බෝ දුරක්
සොහොයුරු පෙමක අරුමයද
සංක්ශිප්තයද මේ,,,,,

ජීවිතේ දුර ගිහින් ......

නුඹ ගිහින් මගේ ළඟ දුක තනි කරන්
ජීවිතේ දුර ගිහින් හැරී අතර මගකින්
වරද කොතැනකද නොදනී නුඹ ඒ බව කියන්
හැමදම අපෙ ජීවිත මේ වගේද මට කියන්

මේ ජීවිතේ හැඩ වුනිද හැමදාම කඳුලින්
මල් හීන ලෝකයක් නොවෙද නුඹ ආදරේ ඉතින්
ඉකිබිඳින සිතට නුඹ මගේ සෙනෙහේ ගැන කියන්
ජීවිතේ මායාව නුඹ නොවෙදෝ ආදරේ ඉතින්

හැඟුමන් පොපියන ජීවිතේ චමත්කාරය මැදින්
එකට එකතුව දුර ගමන් ගියා අපි ඉතින්
මේ අවසානයද අපෙ අරඹුමද මට කියන්
කොතැනින් නිමා වේවිද අපෙ ජීවිත මේ ලෙසින්........

විඳිමි නිදහස.....

විලංඟු දමා සිත මගේ
නතු කර ගත් දින
සිට එය ඔබේ කියා
යදම් පවුරු බිඳ
විඳිමි නිදහස.....

ලද ඉඩ හසරක
නුඹත් සමග ගෙවූ
මොහොතක,
හැඳින්නා නිදහස
නුඹ නොවන වග..

නමුදු, නුඹෙන් ලද යදම
අමිලයි නොලද නිදහසට
වඩා දහසක්
මා ප්‍රිය සබඳ....