පින්නෙන් නෑවුණු පිණිදිය මලකට
නුඹ ළඟ උන්නා තනි නොතනියට
දිනකර විත් අපෙ ජීව්ත අතරට
මග තොට මා තනි වූවා පෙර විලසට
සිනා දහසක්ව මල් සහසක්
පීදුනා අපි වෙනුවෙන් අපිට
ජීවන අරුමැසි එක් කර නුඹ මට
පිළිණ වුණා මතකද ළඟ ඉන්නට
අහිමි වුවත් නුඹ මට
සහසක් සැමරුම් ඇත මගෙ තනියට
දෙන්නම් යන්නට අවසර තුටින් නුඹට..
ඇසළ සඳ යට
නිදන තරුකැට
වැව් දියට
ඉඟි කරන හැඩ...
අමාවක අඳුරට
පෙම් කරන හිතට
කියා දියන් මට
ඇසළ සඳ එළිය වග....
අවරට බැඳි සෙනෙහසට
නොහික්මුනු හිතට
කියා දියන් මට
නුඹ අන් සතු වගට...
නොදුටු මුත් නුඹව,
ඇත ලෙංගතු කමක් බොහොම......
නොවුණි නම් ඒ අහඹු හමුව....
නොවේ පබදින්නට මේ සිත් අරණ....
හිමි අහිමි වූ දිවිය,
ගෙතූවෙමී පද දහසක් එක් කර,
තිඹිරිගෙය වූ සඳ
බොහොම තුති ඉතින් නුඹට.....
කර්කශ පොළවක,
පිපෙන්නට පෙර,
මිලිනව මියැදුනු,
මට.....
පවන් රැළ නුඹ,
විදින්නට තහනම්,
මාලතිය මම.....
ජීවිතේ හරි බරක්
නොදැනුනිද පෙර මේ වගක්
අතැර දමා යන්නට බැඳීම් දහසක්
වෙයන් නුඹ මට දිරියක්........
ගෙවෙන හැම මොහොතක්
විය මට කල්ප කාලාන්තරයක්
හිතන හැම පැතුමක්
වුනිද මන්දා හැම විට කඳුලක්......
ඉගිලෙන්න ආකාසයේ
සිහින තටු
වාරු නොවූ
තරම්...
දිලි දිලි දැල්වුනු...
සිළු ළඟනවතින්න
සිත පෙළු තරම්..
මිලින
වූ තටු ළඟ
ඉගිලෙන්න නොහැකි සඳ
සිත හැඬු තරම්.....
නුඹ දන්නවනම්,
නුඹ මගේ සිත රිදවන තරම්......
නුඹේ තෙපුල් මා නෙතට,
කඳුළු ගෙනෙන තරම්....
ඒත්,
නුඹ ඉඳීවි,
නොසැලී.......
ඇයි දන්නවද,
නුඹට මා,
ආදරය කරන තරම්
නුඹ දන්නා නිසාවෙන්…….
